Starter, je zult het maar zijn!

Aan alles komt een eind. Zo ook aan studeren, hoe lang je het ook probeert te rekken. Een studiewissel hier, een bestuursjaartje daar, een extra semester buitenland, of gewoon wat uitloop onder het mom van ‘zelfontplooiing’… Op een gegeven moment heb je al je vluchtroutes verbruikt en ontkom je er niet meer aan: het werkende leven gaat beginnen. En daar sta je dan als starter. Een diploma op zak en de hele wereld staat voor je open… Tsja en dan?

Als het goed is heb je je tijdens je studie voortdurend bezig gehouden met wat je wilt doen wanneer je klaar bent. Als het goed is... In de praktijk blijken studenten zich het grootste deel van de tijd vooral bezig te houden met hele andere dingen dan de toekomst. Wanneer je pas tegen de tijd dat je gaat afstuderen écht serieus gaat nadenken dan duurt het wel even voordat al je opties zijn doorgespit. Was je toch maar naar die carrièrebeurs gegaan in plaats van een verkleedoutfit te zoeken voor dat huisfeest. Het is ook wel lastig dat de meeste studies niet gericht zijn op één bepaald beroep en je vaak met je diploma nog alle kanten op kunt. Combineer al die mogelijkheden met onvolledig ontwikkelde zelfkennis, en probeer dan nog maar eens besluiten wat er bij je past. Waarom werd er tijdens je studie niet meer ingehaakt op al die banenmogelijkheden? Of was dat college misschien niet verplicht?

Zelfs als je eenmaal besloten hebt wat je wilt valt het als starter echt niet mee, want dan kom je erachter dat er niemand op je zit te wachten. Vooral net afgestudeerden blijken de dupe te zijn van de huidige economische neergang waardoor weinig werkgevers nog bereid zijn om te investeren in begeleiding en opleiding en eerder geneigd zijn te vragen naar ervaren professionals. De gemiddelde tijd waarin starters hun eerste passende baan vinden neemt toe en om maar iets te doen grijpen starters stages aan, nemen baantjes onder hun niveau, of doen vrijwilligerswerk. Sommige starters kunnen niets anders dan weer bij hun ouders gaan wonen (quote van een van mijn huisgenoten: “Iew, dat is net een hergeboorte”). Doorstuderen om de tijd te overbruggen tot de economie weer opkrabbelt zit in ieder geval niet meer in met de huidige bezuinigingen.

En dan heb je eindelijk die baan, dan begint het eigenlijk pas. Ineens heb je minimaal 40 contacturen in de week, in plaats van hooguit 8 tijdens je studie waarvan 4 verplicht. Nooit meer eindeloos uitslapen, niet meer stappen doordeweeks, niet meer op dinsdagmiddag naar de film, alleen nog maar kunnen winkelen op drukke zaterdagen en koopavonden, ’s avonds op tijd naar bed terwijl je vrienden die nog studeren dan pas leuke dingen gaan doen... Vervolgens de hele dag presteren, de hele dag jezelf bewijzen. Leven voor het weekend waarin je eindelijk je oude luierende levensstijl weer kan omarmen... Waarom besef je altijd pas wat je had als het voorbij is? Wat een ellende.

Maar dan verschijnt er licht aan de horizon: het einde van je eerste werkmaand. Als je terug kijkt heb je al veel geleerd, gezien en beleefd en kom je al aardig in het ritme. Daarnaast voel je je miljonair wanneer je dat eerste salaris vergelijkt met je stufi. Okee, je hebt dan wel niet zoveel vrije tijd meer, maar wel het geld om in de vrije tijd die je wel hebt leuke dingen te doen. Werken en iets bereiken blijken toch ineens meer voldoening te geven dan luieren. Wie had dat gedacht.

Starters, het is niet heel raar dat het begin van het échte leven ons allemaal zo tegen lijkt te zitten. We zijn immers ‘generatie Y’, ook regelmatig betiteld de ‘ verloren generatie’, die gouden bergen is beloofd tijdens studie in economische voorspoed en daardoor nooit hard heeft leren werken en niks gewend is. We kunnen er dus gewoon niks aan doen. Zolang we naast het klagen, gewoon even doorzetten komt het vanzelf goed. Achteraf lachen we erom.