Vrouwen en Carrière; het Luierplafond

Vrouwen en carrière, als ambitieuze vrouwelijke twintiger is dit een onderwerp dat heel dicht bij mij staat.
Hoe ga je je carrière inrichten? Eerlijk gezegd heb ik hier nooit zo over nagedacht maar nadat enkele van mijn vriendinnen ineens zwanger werden en baby's begonnen te krijgen werd ik hier ineens mee geconfronteerd. Deze vriendinnen gaan helemaal op in het moederschap en zien uit naar hun nieuwe leven als mama en als parttimer.
De jaren die zij besteed hebben aan studeren en hard werken lijken nu niet meer belangrijk. Éen vriendin bekende stiekem dat ze het liefst haar baan op wil geven om ergens telefoniste te worden, geen gedoe geen uitdaging...
Vol verbazing heb ik zitten luisteren.

Er zijn maar weinig vrouwen die echt succesvol zijn in het bedrijfsleven, zelfs in de non-profit, een sector nog steeds gedomineerd door vrouwen, vind je weinig vrouwen op hooggeplaatste posities. Glazen plafond? Ik noem het het luierplafond.

Is het wel zo eerlijk om de schuld dat vrouwen geen promotie maken en (vaak) niet aan de top staan in het bedrijfsleven vooral bij de mannen neer te leggen? Het lijkt mij te makkelijk.

Natuurlijk zijn het de vrouwen die zwanger worden en een kind moeten baren. Maar dit kost hooguit een aantal maanden. Wij vrouwen zijn zelf degene die de beslissing nemen om minder te gaan werken, om vaker thuis te zijn. Wij zetten als vrouw zelf onze carrière op de tweede plaats!

Bij Solid Professionals werken we veel samen met consultancybureaus. Vaak krijg ik van vrouwen die solliciteren voor een consultancy positie de vraag of ze niet parttime kunnen werken. Veel opdrachtgevers beantwoorden deze vraag standaard met een nee. Logisch vind ik. Het uitvoeren van projecten is veel werk, zeker het begin en het eind van een project. 40 uur in de week is dan echt het minimum aan uren dat je maakt. Daarnaast is zichtbaarheid voor een organisatie erg belangrijk. Ze betalen veel geld voor een consultant en verwachten daar iets (ook in fysieke aanwezigheid) voor terug te zien

Ook buiten de consultancy merk ik dat we weinig, zeg praktisch geen, parttime banen voor hoger opgeleiden hebben. Soms hebben we een vacature voor 36 uur in de week maar dit is lang niet bij iedere organisatie mogelijk. Zeker niet wanneer het om verantwoordelijke posities gaat.

Toch zou het met alle ‘moderne’ technieken tegenwoordig toch moeten kunnen. Bijna iedereen beschikt over een computer of laptop waarmee ingelogd kan worden op het systeem van je bedrijf. Door het mobiele tijdperk zijn we altijd en overal bereikbaar (en wordt dit van ons verwacht). Waarom gebeurt dit in de praktijk, hoewel opkomende, dan toch maar sporadisch?
Zichtbaarheid, face to face contact met iemand hebben, mensen laten weten wie je bent, wat je doet en wat je wilt bereiken, hier gaat thuiswerken aan voorbij. Hoe productief thuiswerken kan zijn het mist dat ene belangrijke aspect.

Carrière maak je door aan de ene kant hard te werken en resultaten te boeken maar aan de andere kant ook door de juiste mensen te kennen en op het juiste moment op de juiste plaats te zijn. Hier gaat het voor vrouwen vaak mis. Gesprekken in de wandelgangen, glaasje wijn samen met die ene collega op de borrel, dit kunnen belangrijke momenten zijn. Maar de parttimer heeft hier geen tijd voor.
Tussen het wegbrengen van de kinderen naar de opvang, de hele dag werken en vervolgens weer het op tijd ophalen van de kinderen blijft er weinig tijd over voor netwerken. De borrel op vrijdag kun je niet bijwonen want je moet om 17.30 de kinderen opgehaald hebben.

Daarnaast denk ik als ik heel eerlijk ben, dat de meeste vrouwen het prima vinden om parttime te werken en niet zo nodig carrière willen maken. Dat veel vrouwen graag meer tijd voor hun kinderen en voor zichzelf hebben en zo min mogelijk stress en drukte van hun baan. Ik denk dat dit ook een reden is dat weinig vrouwen afspraken maken met hun werkgever hoe ze ondanks het parttime werken zich kunnen blijven ontwikkelen en een uitdagende baan kunnen houden. Werkgevers zijn nooit echt gedwongen om te kijken naar mogelijkheden hoe vrouwen kinderen en werk beter kunnen combineren. Ik denk dat wanneer er door vrouwen een beetje druk wordt uitgeoefend op de werkgevers, er ook meer creatieve ideeën op dit vlak zullen ontstaan. Maar zolang wij als vrouwen daar zelf geen initiatief in nemen, zal er niets veranderen.

Wat is nu het moraal van mijn verhaal?
Ik denk dat vrouwen goed bij zich zelf te raden moeten gaan hoe belangrijk carrière voor ze is. Kom je tot de conclusie dat je echt vastbesloten bent om carrière te maken dan betekend dit offers brengen. You can't have your cake and eat it too.
Je zult moeten zorgen voor flexibele opvang bijvoorbeeld een aupair of een partner die minder gaat werken. Wanneer je als vrouw het gevoel hebt dat jij de carrièretijger bent binnen de relatie waarom dan niet met je partner bespreken dat hij de ‘huisman’ rol opzich neemt? Er zijn genoeg mannen die echt niet zo nodig hoeven te klimmen op de carrière ladder. Daarnaast mag je best je baas op zijn verantwoordelijkheden aanspreken. Ook je werkgever kan meedenken hoe jij jouw functie zo goed mogelijk kan uivoeren.

Wil je diep in je hart toch liever parttime werken en hierdoor extra tijd doorbrengen met je kinderen dan is dit geen schande. Helemaal niet. Het is jouw keuze. Wel vind ik dat je er je dan bij neer moet leggen dat een aantal zaken niet haalbaar blijkt. Een management positie vervullen in 24 uur per week is gewoon niet mogelijk. Probeer uitdaging in andere elementen te vinden

Er is in deze kwestie in mijn ogen (nog geen) ideale oplossing, geen toverspreuk die alles regelt. Vrouwen en carrière gaat over keuzes maken.Kortom: Kies het pad dat bij je past en probeer daar het maximale uit te halen, welke richting je ook kiest.